همچنین ببینید

تمرین کوهنوردی و صخره‌نوردی در خانه

تأثیر هنر در ام اس

تأثیر هنر در ام اس و هنر درمانی روشی اثبات شده برای بالا بردن مهارت های مقابله ای، به چالش کشیدن ذهن و سبک سازی روحیه می باشد. می توان ناامیدی های خود را تخلیه کرد، پیروزی ها را جشن گرفت، احساسات مشترکی داشت و آن چه را که نمی توان گفت را در یک رسانه جهانی بیان کرد که به هیچ زبانی احتیاج ندارد.

 آیا ام اس درمان دارد؟

حدود 20 سال پیش، درمانی برای بیماری ام اس وجود نداشت اما اکنون تحقیقات پیشرفت کرده است و کشف ها و درمان های بالقوه در حال ظهور هستند.

داروهایی که اخیراً توسط FDA برای درمان ام اس تأیید شده اند

در حال حاضر، درمان های اصلاح کننده بیماری (DMT) بهترین استراتژی برای کند کردن روند بیماری ام اس هستند. DMT فرکانس، شدت عود - یا حملات و تشدیدها - و ایجاد ضایعات جدید را کاهش می دهد و پیشرفت ناتوانی را کند می کند.

تعداد DMT های موجود در سال های اخیر به سرعت افزایش یافته است و هم اکنون 15 مورد از آن ها توسط سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) برای فرم های عود كننده MS، از جمله MS-Remington-Rem  تأیید شده است. یکی از این موارد همچنین اولین موردی است که در MS پیشرونده اولیه (PPMS) مؤثر است و FDA مورد دیگری را برای استفاده در MS پیشرونده ثانویه (SPMS) تأیید کرده است. در زیر به توضیح این موارد می پردازیم:

اکرلی زوماب

FDA داروی جدید و پیشگامانه ای را در سال 2017 برای درمان بیماری MS عود کننده معرفی کرد. این دارو همچنین اولین داروی مورد تأیید در درمان PPMS است. تحقیقات انجام شده توسط تیمی از محققان نشان داده است که اکرلی زوماب به طور قابل توجهی عود بیماری MS را کاهش می دهد و پیشرفت علائم را در PPMS کم می کند. اکرلی زوماب مانند بسیاری دیگر از درمان های MS، داروی سرکوب کننده سیستم ایمنی است. در حالی که اکثر داروهای MS سلول های T را هدف قرار می دهند، ocrelizumab زیرمجموعه ای از سلول های B را هدف قرار می دهد که تصور می شود در تخریب میلین نقش دارند. آزمایشات بالینی فاز III برای RRMS نشان داد که در مقایسه با اینترفرون بتا-1a،  اکرلی زوماب قادر به کاهش میزان عود تا 47 درصد، کاهش ناتوانی تا 43 درصد و کاهش ضایعات التهابی در مغز تا 95 درصد است.

یک آزمایش بالینی فاز III برای PPMS نشان داد که پس از 12 هفته دریافت اکرلی زوماب یا دارونما، پیشرفت ناتوانی در گروه دارونما 39.3 درصد در مقایسه با 32.9 درصد در افرادی که ocrelizumab دریافت می کنند، بوده است. همچنین بیمارانی که اکرلی زوماب دریافت می کنند ضایعات مغزی کمتری داشته و حجم مغز آن ها کمتر از گروه دارونما تغییر کرده است.

آخرین نوآوری ها در خط دارویی MS

تولید داروهای جدید در آزمایشگاه تا در دسترس بودن در بازار می تواند 10 تا 15 سال طول بکشد. از هر 10 هزار ترکیب آزمایش شده، کمتر از یک یا دو مورد برای درمان مجاز می شوند که بسیاری از آن ها به دلیل ایمنی، کیفیت و اثربخشی رد می شوند.

  • لاکینیمود

Laquinimod یک داروی تجربی در آزمایشات فاز III برای عود مجدد MS و آزمایشات فاز II برای PPMS است. لاکینیمود ممکن است از رسیدن سلول های ایمنی به مغز جلوگیری کند. تحقیقات نشان داده است که لاکینیمود هم اقدامات ضد التهابی و هم محافظتی عصبی دارد و ممکن است برخی از سایتوکاین ها که مواد ترشح شده توسط سلول های ایمنی هستند و همچنین سلول های ایمنی بدن که به مغز و نخاع نفوذ می کنند را کاهش دهد.

  • AHSCT

ایده پیوند سلول های بنیادی خون ساز (AHSCT) به دلیل "راه اندازی مجدد" سیستم ایمنی بدن در مبتلایان به ام اس می تواند ایده ای مفیدی باشد. سلول های بنیادی خون ساز یا سلول های خونی، سلول های بنیادی مشتق شده از خون (اتولوگ) خود فرد یا مغز استخوان هستند که جمع آوری و ذخیره می شوند. پس از استفاده از داروهای شیمی درمانی برای تخریب بیشتر سیستم ایمنی بدن، سلول های بنیادی ذخیره شده مجدداً به بدن وارد می شوند و به مغز استخوان راه می یابند و طی 3 تا 6 ماه به تدریج سیستم ایمنی بدن را بازسازی می کنند. کالج امپریال لندن در انگلستان اخیراً نتایج طولانی مدت AHSCT را در مبتلایان به بیماری ام اس منتشر کرده است. آن ها نشان دادند که AHSCT ممکن است علائم بیماری را برای 46 سال در 46 درصد بیماران MS متوقف کند. با این حال، محققان تأکید می کنند، این درمان به دلیل درگیری شیمی درمانی تهاجمی خطر قابل توجهی دارد.

  • MD1003

MD1003 (بیوتین با دوز بالا) در آزمایشات فاز III برای MS پیشرونده اولیه و ثانویه در حال آزمایش است. این دارو نوعی بیوتین بسیار غلیظ است - 10 هزار برابر مقدار توصیه شده در روز - که آنزیم های دخیل در رشد سلول و تولید میلین را فعال می کند. دوزهای بالای بیوتین ممکن است باعث ترمیم میلین شود. محققان MD1003 را با دارونما در MS پیشرونده اولیه و ثانویه مقایسه کردند. آن ها دریافتند که 13 درصد از افراد در گروه MD1003 پس از 9 ماه در مقایسه با گروه دارونما از نظر معلولیت بهبود یافته اند.

  • سیپونیمود

Siponimod برای استفاده در SPMS است. این دارو با به دام انداختن سلول های T و B در غدد لنفاوی بدن، مانع از ورود آن ها به مغز و نخاع و آسیب رساندن به میلین می شود. در یک آزمایش فاز III، مشخص شد که siponimod در 3 ماه 21 درصد و در 6 ماه 26 درصد خطر پیشرفت ناتوانی را کاهش می دهد. همچنین نشان داده شد که این دارو باعث کاهش تعداد عودها، انقباض مغزی یا آتروفی می شود.

تحقیقات اخیر در زمینه درمان ام اس

تحقیقات مربوط به درمان MS با سرعت بالایی در حال حرکت است. یافته های اخیر زمینه های جدیدی را برای مقابله با پیشرفت بیماری و علائم برجسته کرده است.

  • آموزش مقاومت بدنی

طبق تحقیقات دانشگاه و بیمارستان دانشگاه ارهوس در دانمارک و مرکز پزشکی دانشگاه هامبورگ-اپندورف در آلمان، همان طور که آموزش شناختی به کاهش علائم شناختی ام اس کمک می کند، آموزش مقاومت بدنی ممکن است سرعت پیشرفت علائم MS را کاهش دهد. یافته های مطالعه نشان داد که آموزش بدنی برخی علائم MS را از بین می برد، از جمله اختلالات حرکتی و خستگی بیش از حد. پروفسور اولریش داگلاس، از گروه بهداشت عمومی در دانشگاه ارهوس، گفت: "در میان مبتلایان به ام اس، بافت مغز به طور قابل توجهی سریعتر از حد طبیعی کاهش می یابد." وی افزود: "داروها می توانند با این پیشرفت مقابله كنند اما ما اعتقاد داریم كه آموزش باعث كاهش انقباض مغز در بیماران می شود. علاوه بر این، ما دیدیم که چندین نواحی مغزی در پاسخ به آموزش رشد می کنند. "

  • آنتی اکسیدان

به گفته محققان دانشگاه بهداشت و علوم اورگان در پورتلند، یک آنتی اکسیدان بدون نسخه به نام لیپوئیک اسید ممکن است در درمان SPMS ارزشمند باشد. مطالعه آن ها نشان داد که 68 درصد افراد در هنگام استفاده از اسید لیپوئیک در مقایسه با دارونما سرعت آتروفی مغزشان کاهش یافت.

آیا درمانی برای بیماری ام اس قریب الوقوع است؟

هنوز هیچ درمانی برای بیماری ام اس وجود ندارد. با این حال، ما در یک لحظه اساسی هستیم که در آن محققان در حال پیشرفت چشمگیر و راه حل های موفقیت آمیز به سمت جهانی عاری از MS هستند.